Alinea 34 Gerechtshof Den Haag 6 september 2016

7. Bij het oordeel over de door [S] gevorderde bonussen is in de hiervoor onder 2 genoemde uitspraken als uitgangspunt genomen dat de bank bij de bepaling van de hoogte daarvan een discretionaire bevoegdheid toekwam. Naar het oordeel van het hof volgt uit hetgeen [S] heeft aangevoerd niet dat sprake is van het verzwijgen van feiten of het achterhouden van stukken die tot een andere uitkomst van de procedure hadden kunnen leiden. Naar het oordeel van het hof valt niet in te zien, althans niet zonder toelichting, die ontbreekt, dat de zinsnede “ provide fair and competitive compensation which is commensurate with the job or task at hand ” zoals opgenomen in artikel 5 van het HRPS, meebrengt dat de bank in het geval van [S] niet mocht handelen zoals zij heeft gedaan bij de (niet-)toekenning van bonussen aan [S]. Volgens [S] blijkt uit de door hem ontdekte stukken dat RBS geen discretionaire bevoegdheid had bij het toekennen van bonussen. Het hof kan [S] hierin niet volgen. Dat voor het toekennen van een bonus “in essentie (binnen de HRPS) voldoende is dat het werk gedaan is”, zoals [S] stelt (inleidende dagvaarding onder 16 b), kan het hof uit de meerbedoelde zinsnede niet opmaken, noch dat RBS in een individueel geval geen rekening zou mogen houden met individuele prestaties en functioneren. Ook uit de overige onder 3 genoemde stukken volgt, zonder nadere toelichting, die ontbreekt, niet dat de bonus waarop [S] aanspraak kon maken, onafhankelijk was van de vraag of winst was gemaakt en van het individuele functioneren. Ten slotte blijkt uit die stukken evenmin dat de omvang van de bonuspool niet jaarlijks eenzijdig door de bank zou (mogen) worden vastgesteld. Aldus valt niet in te zien hoe de thans door [S] ingebrachte stukken tot een andere uitkomst van de eerdere procedure zouden hebben kunnen leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc0bc692ec80a4449671137a2dadde31213caef779051db7080f2ac16c36d879 | shasum -a 256