Onder 9.5 Gerechtshof Den Haag 16 februari 2016

Ten slotte heeft Dexia aangevoerd dat zij ten tijde van de ontvangst van de betalingen onder de Overeenkomst te goeder trouw was, zodat zij eerst vanaf het moment van verzuim gehouden is de wettelijke rente te vergoeden, dat is vanaf 2 februari 2006. Daartegenover heeft [appellante] gesteld dat uit een interne notitie van (de rechtsvoorganger van) Dexia uit 2001 blijkt dat Dexia er reeds toen van op de hoogte was dat in geval een overeenkomst met een minderjarige werd gesloten machtiging van de kantonrechter was vereist (productie 10 bij repliek onder 2.1) en dat het derhalve aannemelijk is dat (de voorganger van) Dexia dit ook bij het aangaan van de Overeenkomst wist. Dit standpunt en de motivering daarvan zijn door Dexia niet weersproken. Nu niet in geschil is dat Dexia ervan op de hoogte was dat zij de Overeenkomst met een minderjarige sloot en zij onvoldoende heeft betwist dat zij wist dat de wettelijk vertegenwoordiger daarvoor machtiging van de kantonrechter nodig had, moest zij beseffen dat vernietiging van de Overeenkomst zou kunnen volgen met het gevolg dat onverschuldigd was betaald (vgl. Parl. Gesch. Boek 6, blz. 812). Gesteld noch gebleken is dat ook (de vader van) [appellante] zich hiervan bewust was, zodat er geen aanleiding bestaat voor een uitzondering op de regel dat de ontvanger geacht wordt te kwader trouw te zijn, indien hij een goed accepteert, wetende of vermoedende dat het hem niet verschuldigd is (vgl. Parl. Gesch. Boek 6, blz. 812). Dat betekent dat zij te kwader trouw was in de zin van art. 6:205 BW, zodat het verzuim is ingetreden op het moment van de ontvangst van de verschillende betalingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a7b4d8e075ebe330eff9de06b7bdd4eb22a166907e5080cdc04124929a0568e4 | shasum -a 256