Onder 1.6. Gerechtshof Den Haag 6 december 2016

17. Het hof acht het zonder meer laakbaar en in strijd met het goed werkgeverschap dat MIF [verweerder] op non-actief heeft gesteld, dan wel zoals zij dat zegt: heeft vrijgesteld van werkzaamheden (hierna kortheidshalve: de schorsing/vrijstelling). Volgens vaste (lagere) jurisprudentie kan van een schorsing/vrijstelling slechts in uitzonderlijke gevallen sprake zijn, gelet op het belang van werknemers – zoals [verweerder] – om werkzaam te blijven. Van zo’n uitzonderlijk geval is geen sprake. Anders dan MIF ziet het hof niet in dat een schorsing/vrijstelling van werkzaamheden “begrijpelijk [is] nu het einde van het dienstverband aanstaande was en het in het belang van de continuïteit van contacten van MIF met klanten en zakenrelaties er in die zin radiostilte in acht werd genomen” (beroepschrift in principaal hoger beroep sub 41). Er was geen grond om op een ontbinding van de arbeidsovereenkomst vooruit te lopen, terwijl de schadelijkheid van het verder laten verrichten van werkzaamheden door [verweerder] onvoldoende is onderbouwd. Het is duidelijk dat MIF door deze handelwijze [verweerder] voor een voldongen feit wenste te stellen nadat de laatste niet met een beëindigingsvoorstel wenste in te stemmen. Zo heeft de heer F.W. Claus, directeur van MIF bij comparitie van partijen in eerste aanleg verklaard: “We wilden met een goede minnelijke regeling uit elkaar, daar was mondeling zo goed als een akkoord over bereikt. Toen ging [verweerder] naar zijn toenmalige adviseur, waarmee wij hebben gesproken. Toen kwam er een conflictsituatie waarin alleen nog via de gemachtigden werd gesproken. Vanwege die conflictueuze houding van [verweerder] en het niet meer normaal kunnen praten over de voorwaarden van het minnelijk uiteen gaan, besloot ik om [verweerder] op non-actief te stellen” . Dit is laakbaar gedrag van MIF.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/891e8fb2bea25901e95eb23faf3083dda3418a807028a85fbca4bc569f49bf8c | shasum -a 256