Alinea 58 Gerechtshof Den Haag 19 december 2016

Het hof verwerpt het verweer en oordeelt hiertoe als volgt. De tenlastelegging luidt voor zover hier thans van belang dat de verdachte zich valselijk, in strijd met de waarheid heeft voorgesteld als advocaat dan wel heeft gesuggereerd advocaat te zijn. Het feit dat voor de door de verdachte uitgevoerde werkzaamheden de hoedanigheid van advocaat niet essentieel was, maakt niet dat de verdachte zich niet schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde oplichting, nu deze hoedanigheid voor de benadeelden wel degelijk essentieel was. Aangaande het door de raadsman gestelde gebrek aan causaliteit, overweegt het hof dat voor bewezenverklaring van ‘bewegen tot’, als bedoeld in art. 326 sr, voldoende is dat zonder aanwending van het bedrieglijke middel, te weten het zich valselijk in strijd met de waarheid voorstellen dan wel de suggestie wekken dat de verdachte advocaat was, de afgifte van het goed, de betaling, niet zou zijn gevolgd. Uit bovengenoemde vastgestelde feiten blijkt ontegenzeggelijk dat de personen de verdachte een geldbedrag hebben betaald omdat de verdachte voor hen als advocaat zou optreden. Deze betaling stond derhalve naar het oordeel van het hof in direct causaal verband met de aanwending van het bedrieglijke middel. Tot slot is het hof anders dan de raadsman van oordeel dat met het vaststellen van al deze gedragingen van de verdachte het vereiste oogmerk is bewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c739b50e7ce4b5c99a437194e2e806a434bd29b561e68a7efdba20b300d9bcf1 | shasum -a 256