Alinea 62 Gerechtshof Den Haag 10 maart 2016

Uit het dossier kan niet worden opgemaakt dat de verdachte [benadeelde partij] daadwerkelijk heeft gedwongen om tegen haar zin klanten aan te nemen. Niet blijkt van een druk op [benadeelde partij] die zodanig was dat deze als dwang in de zin van de wet kan worden aangemerkt was – uiteindelijk - zelf degene die afspraken maakte met klanten en zij bepaalde ook zelf hoeveel klanten zij op welk moment wilde ontvangen. Zo heeft [getuige] hierover tegenover de raadsheer-commissaris uit eigen wetenschap verklaard dat zij niet snapt wat [benadeelde partij] in de hotels (waar zij ook deels samen met [benadeelde partij] heeft verbleven) hield en dat zij gewoon bij de verdachte kon weggaan. Blijkens de verklaring van [benadeelde partij] is er toen wel een moment geweest waarop zij zich fysiek niet helemaal lekker voelde en door de verdachte daartoe zou zijn aangespoord, maar het is naar de vaststellingen van het hof welbeschouwd uiteindelijk steeds haar eigen beslissing geweest om ook op die momenten te gaan werken en een klant te ontvangen. Verdachte zou in dat verband weliswaar tegen [benadeelde partij] hebben gezegd een lijntje coke en een douche te nemen (hierover wordt overigens in de loop van de tijd wisselend verklaard door [benadeelde partij] en [getuige]), maar dat [benadeelde partij] gedwongen is coke te gebruiken, zoals tenlastegelegd, en dit ook daadwerkelijk gedaan heeft, kan niet uit de bewijsmiddelen volgen. Hetzelfde geldt voor de tenlastegelegde beperking van [benadeelde partij] in haar contacten met de buitenwereld en het voortdurende toezicht op en onder controle houden van die [benadeelde partij], nu zij blijkens diezelfde bewijsmiddelen de vrije beschikking had over haar telefoon en kon vertrekken wanneer zij wilde. [benadeelde partij] heeft het door haar verdiende geld uit eigen beweging in bewaring gegeven aan de verdachte, omdat ze er op vertrouwde dat hij de gemaakte afspraken zou nakomen. Van de tenlastegelegde dwang van de verdachte op dit punt, was hierbij dus geen sprake. Hetgeen [benadeelde partij] uiteindelijk heeft ontvangen van de verdachte sluit naar het oordeel van het hof, gelet op de relatief hoge prijzen van de hotelkamers per dag, het aantal dagen dat zij heeft gewerkt, het beperkt gebleven aantal klanten van [benadeelde partij] en de door [benadeelde partij] gemiddeld genomen in rekening gebrachte prijzen, grosso modo aan bij de gemaakte afspraken over de fifty-fifty verdeling van de verdiensten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2ffb2f343ebb62d276b58cab945f594d5a344fbfbd6519963d9833455193cc24 | shasum -a 256