Onder 3.6 Gerechtshof Den Haag 5 april 2016

De mogelijkheid van het aanvragen van strafonderbreking van de gevangenisstraf - welke mogelijkheid de minister uitdrukkelijk in de beslissing heeft genoemd - kan, zoals [appellant] terecht heeft aangevoerd, evenmin worden aangemerkt als een toereikende motivering om van het rechterlijk advies af te wijken, nu dit een algemeen bestaande mogelijkheid is en dus geen bijzondere omstandigheid, en deze mogelijkheid, anders dan gratieverlening, niet leidt tot beëindiging van de tenuitvoerlegging van de opgelegde straf. Daarbij komt dat het hof Arnhem de mogelijkheid van strafonderbreking expliciet onder ogen heeft gezien en heeft meegewogen, maar heeft geoordeeld dat dit geen oplossing is voor de zeer zwaarwegende persoonlijke omstandigheden van [appellant]. Dit laatste is overigens ook gebleken. Zoals [appellant] heeft toegelicht en de Staat niet (voldoende) heeft weersproken, geven de strafonderbrekingen onvoldoende verlichting gelet op de permanent benodigde zorg en ondersteuning en het progressieve karakter van de chronische ziekte van zijn twee dochters. De strafonderbreking biedt tijdelijk enig soelaas maar is daarmee geen oplossing omdat de datum van voorwaardelijke invrijheidsstelling daardoor steeds verder in de toekomst komt te liggen terwijl, gelet op het progressieve en chronische karakter van de ziekte van de dochters, de noodzaak tot zorg permanent is en juist steeds meer zal toenemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e10b8b4788ad4ad8f29b7af4911780ed0be27343f7155e6de17c48352a4acec8 | shasum -a 256