Onder 2.9 Gerechtshof Den Haag 22 maart 2016

Zoals de rechtbank terecht heeft overwogen is een proces-verbaal van een verificatievergadering niet meer of minder dan een schriftelijke weergave van hetgeen ter verificatievergadering aan de orde is geweest. Die weergave kan onvolledig zijn en kan bovendien misslagen bevatten, ook op het punt van de aanwezigheid van de griffier. Art. 137 lid 2 Fw biedt een mogelijkheid om die te laten herstellen. Die procedure ex art. 137 lid 2 Fw is door [geïntimeerden] echter reeds (tot in hoogste instantie) gevolgd, zij het in een (te) laat stadium en zonder dat zij daarin hun punt over de aan-/afwezigheid van de griffier met de vereiste duidelijkheid hebben meegenomen; dat punt is toen slechts zijdelings aangestipt (vgl. hiervoor onder 2.1.o), maar was bij hen dus al wel bekend. De rechtsgang van art. 137 lid 2 Fw is (daarom) thans niet (meer) aan de orde (vgl. hiervoor onder 2.3). Evenmin is aan de orde de vraag welke bewijskracht in het kader van de persoonlijke aansprakelijkheidsprocedure aan het proces-verbaal mocht worden toegekend. In algemene zin valt daarover op te merken dat het proces-verbaal geldt als een authentieke akte, waarvan de inhoud dwingende bewijskracht heeft, behoudens tegenbewijs. Art. 121, lid 4, en art 196 Fw, dat overigens niet van toepassing is indien, zoals in casu, het faillissement na de verificatievergadering overeenkomstig art. 16 Fw is opgeheven, stonden aan die mogelijkheid van tegenbewijs niet in de weg. Wat hieruit volgt is, dat er wegen openstaan om een verkeerde vermelding in een proces-verbaal ongedaan te maken en om op te komen tegen onjuiste gevolgtrekkingen die aan dat proces-verbaal (dreigen te) worden verbonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3dfa97f02a6af1b8e2c12a7b4788862e59dd3f19e3c74e83862bdbcf3322e685 | shasum -a 256