Onder 3.3 Gerechtshof Den Haag 27 juni 2017

Het Waarborgfonds betoogt daartegenover dat artikel 11 lid 1 WAM - dat dus bepaalt dat een verzekeraar aan een benadeelde niet een nietigheid, verweer of verval kan tegenwerpen die (dat) voortvloeit uit de wettelijke bepalingen omtrent de verzekeringsovereenkomst of uit de verzekeringsovereenkomst zelf - eraan in de weg staat dat verzekeraars zich erop beroepen dat de verzekeringsdekking pas op een later tijdstip is ingegaan dan waarop het schadeveroorzakende feit heeft plaatsgevonden. Volgens het Waarborgfonds is geen sprake van een geval waarin “de registratie ten onrechte is geschied” in de zin van artikel 13 lid 7 WAM; daaronder vallen alleen administratieve fouten, bijvoorbeeld wanneer de verkeerde verzekeraar of het verkeerde motorrijtuig in het RDW-register is opgenomen. Wanneer de verzekeraar daadwerkelijk een verzekeringsovereenkomst heeft gesloten voor het motorrijtuig waarmee schade is veroorzaakt, dan is geen sprake van een ten onrechte gedane registratie als bedoeld in artikel 13 lid 7 WAM en vallen discussies over het moment van totstandkoming van de overeenkomst en van ingang van de dekking onder de in artikel 11 lid 1 WAM bedoelde, tegenover de benadeelde niet toegestane verweren, zo betoogt het Waarborgfonds. Het Waarborgfonds wijst erop dat zijn positie ten opzichte van de WAM-verzekeraar subsidiair is en dat de mogelijkheden voor WAM-verzekeraars om zich aan dekking te onttrekken, gelet op het doel van slachtofferbescherming, restrictief dienen te worden geïnterpreteerd. Het Waarborgfonds beroept zich op een uitspraak van het gerechtshof Arnhem van 30 augustus 2011 (ECLI:NL:GHARN:2011:BS1086), waarin is geoordeeld dat de in het register opgenomen WAM-verzekeraar niet tegenover de benadeelde mag aantonen dat hij weliswaar voor een later deel van de eerste registratiedag (na het ongeval) als verzekeraar geldt, maar niet het voorrisico van die dag draagt. Het Waarborgfonds beroept zich voorts op een uitspraak van de Hoge Raad van 19 november 1999 (ECLI:NL:HR:1999:AA1054, NJ 2000, 116), in welk geval na een ongeval een verzekering was afgesloten, met terugwerkende kracht ingaande op de dag voorafgaand aan het ongeval; de Hoge Raad oordeelde dat de nietigheidsgrond van artikel 269 WvK (oud) - krachtens welke bepaling verzekering tegen schade die reeds op het tijdstip van het sluiten van de verzekering bestond, nietig was bij bekendheid daarmede van de verzekerde of de verzekeringnemer - werd bestreken door art. 11 lid 1 WAM en de verzekeraar deze nietigheid dus niet kon tegenwerpen aan de benadeelde. Het Waarborgfonds beroept zich voorts nog op een uitspraak van het Benelux Gerechtshof van 15 februari 1988, NJ 1988, 607, waarin dat hof oordeelde dat de verzekeraar aan de benadeelde niet kan tegenwerpen dat een als bromfiets verzekerd motorrijtuig als gevolg van daaraan aangebrachte wijzigingen (te grote motor; trappers verwijderd) op het tijdstip van het sluiten van de verzekering geen bromfiets was of deze hoedanigheid op een later tijdstip voor de aanrijding heeft verloren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8af8e7f51722889a03a141dac449c25fbc7787d763f6a0c5828a694a4d640f9 | shasum -a 256