Onder 3.4 Gerechtshof Den Haag 27 juni 2017

De rechtbank heeft in het bestreden vonnis in de zaak 200.192.239/01 Bovemij in het gelijk gesteld. De rechtbank overwoog dat artikel 13 lid 7 WAM op zichzelf niet meebrengt dat een verzekeraar tot vergoeding van schade is gehouden waar deze dat zonder de registratie niet zou zijn, dat de registratie (dus) niet verbintenisscheppend is, dat uit de wetsgeschiedenis niet volgt dat bij een registratie die ten onrechte is geschied, slechts moet worden gedacht aan administratieve fouten, dat artikel 11 lid 1 WAM niet eraan in de weg staat dat Bovemij aan het Waarborgfonds tegenwerpt dat op het moment waarop het ongeval plaatsvond door haar nog geen verzekering was afgesloten en de verzekering voor het ongeval derhalve geen dekking biedt en dat op het moment van het ongeval niet was voldaan aan de verzekeringsplicht van artikel 2 lid 1 WAM en een benadeelde in dat geval op grond van artikel 25 WAM een recht op schadevergoeding geldend kan maken tegen het Waarborgfonds. De rechtbank heeft verder in aanmerking genomen dat in het huidige digitale tijdperk eenvoudig (en veelal tot op de minuut) kan worden vastgesteld op welk moment een WAM-verzekering is afgesloten; in dat kader zou het de voorkeur verdienen als ook in het RDW-register nauwkeuriger wordt bepaald en geregistreerd vanaf welk moment een WAM-verzekering dekking verleent, aldus de rechtbank. De rechtbank heeft verder overwogen dat het standpunt van het Waarborgfonds ertoe zou leiden dat de bezitter van een onverzekerd motorrijtuig feitelijk kan bepalen welke WAM-verzekeraar voor de schade opdraait, door na een ongeval op dezelfde dag nog een WAM-verzekering af te sluiten. Het risico van het onverzekerd zijn van het motorrijtuig zou daarmee volstrekt willekeurig worden neergelegd bij de (achteraf) gekozen verzekeraar. De rechtbank is van oordeel dat meer recht wordt gedaan aan de bedoeling van de wetgever en het systeem van de wet, wanneer in die gevallen het Waarborgfonds dient uit te keren, omdat de lasten daarmee evenredig over alle WAM-verzekeraars worden verdeeld. De casus van het ingeroepen arrest van de Hoge Raad van 19 november 1999 (zie hiervoor onder 3.3) was volgens de rechtbank wezenlijk anders, omdat de verzekeraar daar dekking had verleend met terugwerkende kracht tot vóór het moment van het ongeval. De rechtbank heeft voorts opgemerkt dat het maatschappelijk ongewenst is dat verzekeraars – om het risico te voorkomen dat zij worden aangesproken voor schade die eerder die dag is veroorzaakt – nog slechts verzekeringen zullen willen afsluiten die pas een dag later ingaan. De rechtbank heeft nog benadrukt dat het oordeel dat het Waarborgfonds in dit geval moet opkomen voor de schade geen afbreuk doet aan het systeem van de WAM, dat vóór alles slachtofferbescherming ten doel heeft.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8af8e7f51722889a03a141dac449c25fbc7787d763f6a0c5828a694a4d640f9 | shasum -a 256