Onder 3.2 Gerechtshof Den Haag 14 februari 2017

De eerste grief is gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat de mededeling bij brief van 31 maart 2011 niet kan worden aangemerkt als een melding van betalingsonmacht als bedoeld in artikel 23, lid 4 van de Wet Bpf. Volgens Inbartère kan ieder weldenkend mens begrijpen dat als een partij schrijft dat handhaving van de inschrijving leidt tot een deconfiture, dit betekent dat er niet betaald kan worden. Daarbij is van belang dat de pensioenuitvoerder voor het Bedrijfstakpensioenfonds en de Stipp dezelfde is, en dus geacht kan worden te weten dat aan het Bedrijfstakpensioenfonds aanzienlijk hogere premies betaald moeten worden dan aan Stipp (te weten € 893.524,93 in plaats van circa € 112.000,), en wel zodanig hoog dat deze onbetaalbaar zijn indien de werknemers deze niet zelf betalen en de premies ook niet in de uurtarieven kunnen worden doorberekend. Bij een beoordeling van de vraag of de mededeling als voldoende kan worden beschouwd zou in de visie van Inbartère moeten gelden dat ingeval van twijfel – juist vanwege de gevolgen – de balans ten gunste van de vennootschap dient door te slaan. Ook de opvolgende contacten zijn overduidelijk geweest. Bij twijfel had het Bedrijfstakpensioenfonds navraag moeten doen. Aan de voorwaarden van artikel 2, lid 3 van het Besluit meldingsregeling Wet Bpf 2000 (Stb. 2000, 631) is voldaan: Inbartère heeft duidelijk gesteld dat de veel hogere premienota de oorzaak is van de ontstane financiële noodsituatie. Verdere eisen worden aan een melding niet gesteld, behalve dat deze "onverwijld" moet worden gedaan als een lichaam voorziet dat het niet aan zijn verplichtingen zal kunnen voldoen. Aan dat vereiste is voldaan. De melding is dus – anders dan de kantonrechter heeft geoordeeld – niet gebonden aan het tijdstip waarop de betalingsverplichting in volle omvang vaststaat, aldus nog steeds Inbartère.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ade4beb1b25195c9070d2799b7e852b2b0407bd92e89d51b724e556e58fff129 | shasum -a 256