Alinea 62 Gerechtshof Den Haag 15 augustus 2017

25. De stand van zaken bij Flexgroup medio 2009 was dus enerzijds dat sprake was van dalende omzetten en een slechte liquiditeitspositie, en anderzijds dat er weliswaar hoop was op herstel, maar onzeker was wanneer dat herstel zou intreden. Zoals de rechtbank terecht heeft overwogen bevond Flexgroup zich op de rand van een faillissement; een faillissement kon in feite alleen worden voorkomen door uitstel van betaling aan crediteuren en door het verkrijgen van aanvullende liquide middelen. Onder die omstandigheden heeft NIBC in maart en mei 2009 NIBC onder voorwaarden aanvullend krediet verstrekt (beide keren € 3,5 miljoen), en ook eind juli 2009 heeft NIBC aanvullend krediet verstrekt (maximaal € 6,5 miljoen), wederom onder voorwaarden en uit te betalen in tranches. Nog voordat het volledige krediet was uitbetaald bleek echter (zie de presentatie op 14 september 2009 van [naam 3] – CFO, op dat moment de enige bestuurder van Flexgroup – en [naam 4] – de (door NIBC) beoogde CRO, zie hiervoor onder 12) dat de situatie bij Flexgroup was verslechterd ten opzichte van de prognoses uit mei 2009 (“ Roland Berger clearly has been far too optimistic on the performance 2009 ”), en dat een aanvullend krediet van ongeveer € 10 miljoen nodig was. NIBC heeft er desondanks voor gekozen in oktober 2009 (op grond van de third amendment) nog een tranche van € 1,1 miljoen uit te betalen. Vervolgens echter bleek Flexgroup (onder andere) niet in staat om, zoals overeengekomen bij de verstrekking van de aanvullende kredieten, tijdig (dat wil zeggen uiterlijk op 30 oktober 2009) delen van het krediet af te lossen. Daarmee werd, zo is tussen partijen niet in geschil, de hele vordering van NIBC opeisbaar.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d07e23650f1f738ea40c338d7fba40cdfe3216c37bee8283a46bb52b2be99ee5 | shasum -a 256