Onder 3.2. Gerechtshof Den Haag 12 september 2017

Aan de vorderingen wordt samengevat ten grondslag gelegd dat Maersk, als rechtsopvolgster van VNS, in de periode van 1955-1966 (althans in de periode van 1956-1964) haar zorgplicht als bedoeld in artikel 7:658 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek (BW) jegens [X] heeft geschonden. [X] is tijdens zijn werk voor Maersk op directe en indirecte wijze aan asbest blootgesteld; hij heeft op schepen van VNS als scheepswerktuigkundige onderhouds- en reparatiewerkzaamheden verricht in machinekamers en is daarbij aan asbest blootgesteld. Maersk heeft nagelaten om veiligheidsmaatregelen te treffen om te voorkomen dat [X] aan asbeststof werd blootgesteld, terwijl zij in de jaren ’60 wél bekend was met het gevaar van mesothelioom bij blootstelling aan asbest. Voor zover zij daarmee niet bekend was, wijzen [geïntimeerden] (subsidiair) op de arresten van de Hoge Raad van 25 juni 1993 (NJ 1993, 686) en 2 oktober 1998 (NJ 1999, 682), Cijsouw/De Schelde I en II ; kort gezegd: als de werkgever weet dat asbest levensgevaarlijk is, doet het er niet toe welke ziekte dat gevaar tot gevolg heeft. Door het nalaten veiligheidsmaatregelen te treffen is de kans dat [X] een tot mesothelioom leidend asbestkristal zou inademen aanzienlijk vergroot, zodat Maersk aansprakelijk is jegens [geïntimeerden] , ook al zou die nalatigheid hebben geleid tot de verwezenlijking van een toen (in de jaren ’60) niet aan Maersk bekend gevaar, namelijk mesothelioom.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b87d16ecadbe11d3b9aa47e85cc7c3463c32820a230790f94c1787f142644a32 | shasum -a 256