Onder 4.24. Gerechtshof Den Haag 12 september 2017

Allereerst overweegt het hof dat als “redelijke termijn” in zijn algemeenheid uitgegaan kan worden van een periode van twee jaar vanaf het stellen van de diagnose maligne mesothelioom tot het moment waarop de vordering tot schadevergoeding wordt ingesteld. Anders dan de kantonrechter heeft overwogen (en anders dan [geïntimeerden] in de voorwaardelijke incidentele Grief III lijken te betogen), is sprake van één redelijke termijn, en niet van twee toetsingen op redelijkheid, namelijk eerst ten aanzien van de eerste aansprakelijkstelling en vervolgens ten aanzien van de nadien gevolgde instelling van een rechtsvordering. Bovendien wordt in het algemeen aangenomen dat de termijn van twee jaar wordt geschorst gedurende het bemiddelingsproces bij het IAS (zie hieromtrent het Advies Hartlief & Hijma & Snijders van 6 februari 2009, overweging 59 en overweging 61, http://www.asbestslachtoffers.nl/docs/Advies%20rapport%20Cie%20Hijma%20februari%202009.pdf). In het geval van [X] is de diagnose gesteld in februari 2012 en is, nadat op 18 april 2012 een bemiddelingspoging van het IAS was mislukt, Maersk door [geïntimeerden] gedagvaard op 10 maart 2014. Rekening houdend met (i) de termijnschorsing gedurende de IAS-bemiddelingspoging en (ii) het feit dat zowel vader [X] alsook moeder [echtgenote van X] in een periode van zes maanden kort na elkaar zijn overleden, hetgeen enige vertraging begrijpelijk maakt, komt het hof tot het oordeel dat [geïntimeerden] binnen een redelijke termijn een rechtsvordering hebben ingesteld. Gelet op de aard van dit gezichtspunt, dat is gelegen in het zwaarwegende belang van Maersk als aangesproken partij bij een voortvarende aansprakelijkstelling na het aan het licht komen van de schade, zal het hof dit punt in de totale weging niet ten nadele van [geïntimeerden] laten komen, maar neutraal meewegen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b87d16ecadbe11d3b9aa47e85cc7c3463c32820a230790f94c1787f142644a32 | shasum -a 256