Alinea 48 Gerechtshof Den Haag 12 september 2017

6. Appellanten stellen allereerst in de eerste grief en – deels – in de derde grief de vraag aan de orde of juist is het oordeel van de rechtbank, inhoudende dat de vaststellingsovereenkomst, gesloten op 13 november 2015 ter comparitie van partijen, een einde heeft gemaakt aan het geschil zoals dit tussen partijen speelde. Dit betekent, aldus de rechtbank in het bestreden vonnis, dat de beoordeling in de voortgezette procedure enkel nog ziet op de opeisbaarheid van in de overeenkomst genoemde bedragen. Appellanten zijn het hier niet mee eens. Zij stellen dat het niet invullen van de afspraken tot gevolg heeft dat het geschil weer in de volle omvang open komt te liggen. Dit betekent, aldus appellanten, dat ook de hoogte van de legitieme porties wederom ter beoordeling voorligt. De afspraken, zoals weergegeven in de vaststellingsovereenkomst, geven een intentie weer van partijen om naar voorwaarde tot een kwijting te komen. De afspraken en de wijze van opstellen van de overeenkomst leggen die beperking ook niet op. Uit de vaststelling zelf blijkt geen expliciet akkoord over de bepaalde legitieme portie. De vaststelling heeft een vrijblijvend karakter. De rechtbank had dan ook, toen de afspraken geen resultaat hadden, de verweren van appellanten over de hoogte van en het recht op de legitieme porties moeten beoordelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/58aa85ea0915fc3ddf7fb92895bd29c73192dd4f985d56b1e2efe087ed4221bc | shasum -a 256