Alinea 172 Gerechtshof Den Haag 31 oktober 2017

26. Voor de veehouders had daarom duidelijk moeten zijn dat een ongeremde groei niet mogelijk was en dat na afschaffing van de melkquota mogelijk toch weer andere maatregelen zouden volgen. Dat de precieze aard van die maatregelen nog niet bekend was, maakt dit niet anders. Datzelfde geldt voor het feit dat er mede werd gesproken over een stelsel van dierrechten, omdat nergens uit blijkt dat reeds definitief voor een dergelijk stelsel werd gekozen en veehouders daarop dus niet mochten rekenen, nog daargelaten dat het het hof niet aannemelijk voorkomt dat een stelsel van die rechten niet óók tot productiebeperking en/of hogere kosten zou hebben geleid. Evenmin mochten de veehouders er vanuit gaan dat aanvullende maatregelen uitsluitend gericht zouden zijn op mestverwerking. Ook in de brief van 18 januari 2013 wordt, naast mestverwerking, immers in algemene zin gesproken over aanvullende maatregelen ten aanzien van het mestbeleid. De stelling van geïntimeerden dat zij, na invoering van de Wet verantwoorde groei melkveehouderij en de daarop gebaseerde AMvB geen rekening meer behoefden te houden met productiebegrenzende maatregelen, faalt daarom. De stelling dat zij met de Regeling geen rekening behoefden te houden omdat de Regeling geen productiebegrenzende maatregel, maar een productie beperkende maatregel is, gaat uit van een te beperkte betekenis van het begrip productiebegrenzend, aangezien met de Regeling de productie ook begrensd wordt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4e5ff0ed2b501f7a1a259c2eb1249cd32ce2d12a2d2d5bc4071be8d9b0a971b | shasum -a 256