Onder 2.46. Gerechtshof Den Haag 19 december 2017

De regelgeving die Zeeland Voeders niet heeft nageleefd is primair bedoeld om het milieu en de gezondheid van mens en dier te beschermen en niet om Wyeth te vrijwaren tegen aanspraken tot vergoeding van schade die ontstaat als zij haar suikerwaterafval, dat kwalificeert als gevaarlijk in de zin van 91/689/EEG en als oranje lijst in de zin van EVOA, in strijd met het bepaalde in die EVOA, laat overbrengen naar een partij (Bioland) die niet in het bezit is van de vergunningen om dat afval te verwerken. Daarbij komt dan nog dat Wyeth zich niet heeft beperkt tot het suikerwaterafval dat feitelijk geen schade kon aanrichten, omdat er geen andere stoffen in voorkwamen dan water, suiker en kleurstof, maar zich ook op dezelfde wijze heeft ontdaan van het MPA-houdend suikerwater. Dit moet Wyeth worden aangerekend, omdat zij als geen ander heeft geweten of moeten weten wat precies de samenstelling was van het afval en zich heeft moeten realiseren welke risico’s aan het onoordeelkundig omgaan met het afval waren verbonden. Aan de andere kant is aan de zijde van Zeeland Voeders sprake geweest van ten minste onachtzaamheid en goedgelovigheid. Het oordeel over de vraag welke gevolgen dit ex artikel 6:101, lid 1, BW moet hebben voor de vergoedingsplicht – anders gezegd: de schuldverdeling – wordt aangehouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5cfe4cb4eceefffed152405f4fc463a66a49587074d8d33495663f81f9c107f0 | shasum -a 256