Alinea 79 Gerechtshof Den Haag 16 maart 2017

Met betrekking tot de zaak van het doden van [slachtoffer 2] (parketnummer 10-662040-15) wordt in de rapportage d.d. 9 maart 2016 vermeld dat de directe aanleiding van het agressieve handelen van de verdachte dat heeft geleid tot de dood van [slachtoffer 2], onduidelijk blijft. Hierover zegt de verdachte niets. Het is voorstelbaar dat de verdachte boosheid en wraakgevoelens jegens [slachtoffer 2] koesterde. Immers, vanwege zijn geloofsachtergrond heeft de verdachte persoonlijk grote moeite met de euthanasiewetgeving. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft Rijnders verklaard dat dit een reële, niet-pathologische component is die mogelijk heeft doorgewerkt in het handelen van de verdachte. Voorts wordt in de rapportage vermeld – en dit blijkt ook uit de verklaring van de verdachte zelf – dat de verdachte vertelt dat hij op 7-jarige leeftijd de goddelijke opdracht heeft gekregen om “degene die verantwoordelijk is voor euthanasie te doden”. Ondanks het feit dat de verdachte zich kort ervoor realiseerde dat doden niet mag, is dat volgens hem de reden geweest voor het doden van [slachtoffer 2]. Op de terechtzitting in eerste aanleg verklaarde Rijnders dat deze goddelijke opdracht op 7-jarige leeftijd hoogst onwaarschijnlijk dan wel onmogelijk is, gelet op de leeftijd van de verdachte en op het feit dat de kwestie van legalisering van euthanasie toen nog niet speelde. In dit verband wordt nogmaals de neiging van de verdachte genoemd om gebeurtenissen uit het verleden achteraf psychotisch in te kleuren. Rijnders en Vermeulen denken dat de verdachte genoemde opdracht vanaf enig moment ergens in zijn psychose heeft ingebouwd in zijn gedachtenwereld, mogelijk als rechtvaardiging achteraf. Dit maakt dat Rijnders en Vermeulen menen dat zij terughoudend moeten zijn met hun delictanalyse, en dat zij een massale doorwerking van de ziekelijke stoornis in het handelen van de verdachte niet kunnen onderbouwen. Ondanks een niet volledig bekend delictscenario menen Rijnders en Vermeulen wel dat er een causaliteitsverband bestond tussen verdachtes ziekelijke stoornis en zijn handelen in de aanloop tot en ten tijde van het doden van [slachtoffer 2]. Een delictscenario los van verdachtes ziekelijke stoornis is voor hen niet voorstelbaar. Concluderend stellen Rijnders en Vermeulen dat de ziekelijke stoornis de gedragingen van de verdachte zo sterk beïnvloedde, dat daardoor zijn handelen ten tijde van het doden van [slachtoffer 2] in overwegende mate valt te verklaren. Op grond hiervan adviseren zij de verdachte ook ten aanzien van dit feit sterk verminderd toerekeningsvatbaar te beschouwen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4ecb722ed8784e2c47ba58fc4183a4a1204a242085fe294a849c3095e5c88e04 | shasum -a 256