Onder 2.9 Gerechtshof Den Haag 3 april 2017

14. Nu, zoals uit het voorgaande moge blijken, van een dringende reden voor het aan [appellante] gegeven ontslag geen sprake is, had de arbeidsovereenkomst van partijen voorts niet beëindigd mogen worden zonder het toekennen van een transitievergoeding als bedoeld in art. 7:673 lid 1 BW. Naar het oordeel van het hof heeft [appellante] op die vergoeding recht, nu de arbeidsovereenkomst langer dan 24 maanden heeft geduurd (gelet op art 7:673, lid 4 en lid 5 BW wordt voor de berekening van de transitievergoeding de arbeidsrelatie van partijen geacht te zijn aangevangen op 1 augustus 2008) en door Envido is opgezegd terwijl aan de kant van [appellante] van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten geen sprake is. Uit de parlementaire geschiedenis van de WWZ blijkt dat de wetgever de lat voor het aannemen van ernstige verwijtbaarheid hoog heeft gelegd; slechts in uitzonderlijke gevallen kan sprake zijn van ernstig verwijtbaar handelen en nalaten. Het hof is van oordeel dat [appellante] door het spreken van onwaarheden weliswaar heeft bijgedragen aan de verstoring van de arbeidsrelatie en daarbij verwijtbaar heeft gehandeld, maar eerder uit onhandigheid dan uit boos opzet. Van ernstig verwijtbaar handelen van [appellante] is naar het oordeel van het hof dan ook geen sprake. Waar van de kant van Envido de omvang/opbouw van de transitievergoeding zoals verzocht niet is bestreden, zal het hof het verzoek ter zake toewijzen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d6467685db630c39692b824fd8a72844725c845ef704109c5d89140ab5bd1bd8 | shasum -a 256