Onder 9.2 Gerechtshof Den Haag 18 april 2017

Naar het oordeel van het hof kan het AVW Protocol niet anders worden uitgelegd dan als een – volgens de doelomschrijving - “proces van onderhandeling” tussen de OR en Lyondell voor het vaststellen van een eventuele loonstijging en de in het kader daarvan toe te passen voorschotten en verrekeningen. De stelling van appellanten dat die onderhandeling feitelijk niet meer is dan een invuloefening van getallen is onvoldoende onderbouwd. De door appellanten bij memorie van antwoord in het incidenteel hoger beroep als productie 16 overgelegde berekening is zonder toelichting, die ontbreekt, voor het hof niet te doorgronden. Daar komt bij dat Lyondell onvoldoende gemotiveerd weersproken heeft gesteld (memorie van antwoord in het principaal hoger beroep, memorie van grieven in het incidenteel hoger beroep sub 3.10 en 3.22) dat op de gehanteerde percentages ook een weging moest plaatsvinden omdat er bij de verschillende areabedrijven andere factoren – zoals een slechtere pensioenregeling of bonusregeling – een rol spelen om te voorkomen dat er “appels en peren” worden vergeleken. Hier sluit nog op aan wat de OR bij brief van 2 april 2010 heeft verklaard (zie r.o. 1.10). In die brief betwist de OR expliciet de stelling van Lyondell dat het systeem van het AVW Protocol leidt tot “[m]in of meer automatische verhogingen” met het argument: “[d]e bijstelling van de primaire arbeidsvoorwaarden hebben altijd plaatsgevonden op basis van het area vergelijk met de door ons wederzijds overeengekomen bedrijven en na intensieve onderhandelingen” . Overigens, ook als het waar is dat dit systeem leidt tot “[m]in of meer automatische verhogingen” is dat onvoldoende grond om te oordelen dat het hier om een invuloefening gaat. De verklaring van de heer J.C. Oskam, voormalig lid van de OR en appellant sub 31, werpt geen relevant ander licht op dit punt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/628bfb57d18abb22eb4c45a194629ce4606c71bded06a3a8687f14435ab85603 | shasum -a 256