Alinea 20 Gerechtshof Den Haag 20 maart 2018

1. De rechtbank heeft [appellant] in zijn verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling niet-ontvankelijk verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat in het verzoekschrift moet worden opgenomen een met redenen omklede verklaring dat er geen reële mogelijkheden zijn om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen, zoals bedoeld in artikel 285 lid 1 Fw. In de bijgevoegde verklaring staat: ‘Het aanbieden van een buitengerechtelijke regeling is niet mogelijk’. De rechtbank overweegt vervolgens dat het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling is ingediend door [appellant] ter afwering van een jegens hem ingediend faillissementsrekest. Uit het verzoek blijkt verder dat een betalingsvoorstel aan de Belastingdienst is gedaan van € 25.000,- (welke regeling niet door [appellant] is nagekomen) en dat is getracht een regeling te treffen met de ING Bank. Uit het dossier blijkt niet waarom niet met de andere schuldeisers is getracht om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de hoogte van de totale schuldenlast alsmede het voorhanden zijnde faillissementsrekest onvoldoende om te kunnen vaststellen dat een minnelijke regeling met de schuldeisers niet tot de mogelijkheden behoort. De rechtbank heeft [appellant] een termijn als bedoeld in artikel 287 lid 2 Fw gegund om de ontbrekende gegevens te verstrekken. [appellant] heeft echter de ontbrekende gegevens niet aangevuld. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om [appellant] nog een termijn te gunnen en heeft hem niet-ontvankelijk verklaard in zijn verzoek.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eda03713f3438472432d40c361f936aeb8726eae9693344b00699f8059ba4dfd | shasum -a 256