Onder 3.2 Gerechtshof Den Haag 13 februari 2018

De context en het voorwerp van het WHO-Kaderverdrag leiden evenzeer tot de conclusie dat de door art. 8 lid 2 WHO-Kaderverdrag voorgeschreven bescherming zich uitstrekt tot rookruimtes in horeca-instellingen. De kennelijke strekking van art. 8 lid 2 WHO-Kaderverdrag is immers dat eenieder openbare gebouwen zoals horeca-instellingen moet kunnen betreden zonder daarin blootgesteld te worden aan tabaksrook. Aan deze strekking wordt afbreuk gedaan indien in bepaalde, voor het publiek toegankelijke gedeelten van die gebouwen wel zou mogen worden gerookt, want dan kunnen personen daarin niet komen zonder het risico te worden blootgesteld aan tabaksrook. Daarbij is ook het karakter van een horeca-instelling (zoals een bar of café) van belang. Een bezoeker die zelf niet rookt maar wiens vrienden zich in de rookruimte bevinden kan niet kiezen voor het gezelschap van zijn vrienden zonder te worden blootgesteld aan tabaksrook. Niet-rokers kunnen aldus sociale druk voelen om de rookruimte te betreden. Dit wordt bevestigd door het door CAN als productie 4 bij memorie van grieven overgelegde artikel van Bantema (‘de niet-rokers gaan bij de rokers in de rookruimte zitten’, zie blad 4 van dat artikel). De Staat heeft wel gesteld dat dit artikel verouderde informatie bevat, maar heeft deze waarneming als zodanig niet weersproken. De strekking van art. 8 lid 2 WHO-Kaderverdrag is nu juist dat openbare gebouwen toegankelijk moeten zijn zonder vrees voor blootstelling aan tabaksrook. In het licht van het bovenstaande kan de Staat ook niet worden gevolgd in zijn standpunt dat uit het feit dat in het “Global progress report 2016” in meer algemene zin een “partial ban” als een “measure to protect citizens from exposure to tobacco smoke” wordt gerapporteerd, meebrengt dat rookruimtes zijn toegestaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8a090fbeb04177b5b886b420de88145b843aa02334e17f90ec6081dbb46204e | shasum -a 256