Onder 2.7 Gerechtshof Den Haag 7 augustus 2018

12. Het hof is van oordeel dat tegenover de rechtszekerheid voor Wyser, de stelling van [appellant] dat Wyser door het te laat uitbrengen van de dagvaarding niet in haar processuele houding benadeeld is, niet een zodanig uitzonderlijke omstandigheid is dat het beroep van Wyser op verjaring van de vordering wegens kennelijk onredelijk ontslag naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Nu de verjaring van een vordering tot schadevergoeding op grond van kennelijk onredelijk ontslag slechts in uitzonderlijke gevallen onaanvaardbaar is, had het op de weg van [appellant] gelegen feiten en omstandigheden te stellen waaruit de conclusie kon worden getrokken dat het te laat uitbrengen van de dagvaarding niet voor zijn rekening kon komen, maar voor de rekening van Wyser moest komen. De stelling dat [appellant] noch zijn advocaat op enig moment het signaal gegeven heeft dat de zaak wat hem betreft achter de rug was en de dagvaarding in eerste aanleg slechts enkele dagen na de verjaringstermijn uitgebracht is, treffen evenmin doel. Voor een geslaagd beroep op verjaring door enige partij is niet noodzakelijk dat de andere partij heeft laten weten dat de zaak ‘achter de rug’ is. Een termijnoverschrijding van enkele dagen maakt niet, ook niet in combinatie met de overige door [appellant] aangevoerde omstandigheden, dat een beroep op die overschrijding naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Nog daargelaten dat de verjaringstermijn als gevolg van stuiting al tweemaal was verlengd. De rechtszekerheid welke door een verjaringstermijn wordt gediend rechtvaardigt een strakke handhaving van de termijn, bijzondere omstandigheden daargelaten, die door [appellant] niet zijn aangevoerd. Grief 1 faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1fe39bfd57655b6307c718e33cde2b574cb8b0db4d3db04b11735827b7f7ed4d | shasum -a 256