Onder 2.7 Gerechtshof Den Haag 7 augustus 2018

18. Naar het oordeel van het hof heeft [appellant] geen bijzondere omstandigheden aangevoerd die kunnen leiden tot het oordeel dat het ontslag onrechtmatig is, los van schending van de arbeidsrechtelijke norm. De omstandigheden die [appellant] in zijn memorie van grieven noemt, ter onderbouwing van zijn stelling dat Wyser het UWV op een aantal punten onjuist heeft geïnformeerd, zouden – indien deze zouden komen vast te staan en de door [appellant] daaraan gegeven weging zou zijn onderschreven – weliswaar hebben kunnen leiden tot de weigering van de toestemming, maar dat enkele feit leidt niet tot de conclusie dat de toestemming voor ontslag door misleiding is verkregen. [appellant] heeft zijn bezwaren immers ook bij het UWV naar voren gebracht. Het UWV heeft deze gewogen en te licht bevonden. Het ontslag van [appellant] met gebruikmaking van die toestemming, is jegens [appellant] dan ook niet onrechtmatig. In dit opzicht verschilt de zaak ook van het arrest van de Hoge Raad waarop [appellant] zich beroept, waarin wel werd geoordeeld dat sprake was van een onrechtmatige daad (HR 3 december 1999, ECLI:NL:HR:1999:AA3818). In die zaak werd pas na het verstrijken van de verjaringstermijn ontdekt dat de toestemming voor ontslag was verkregen door misleiding. Ook de overige verwijten die [appellant] aan Wyser maakt betreffen schendingen van de arbeidsrechtelijke norm en kunnen niet leiden tot de conclusie dat de bewuste schending ook los van en buiten het gesloten stelsel van het ontslagrecht om als onrechtmatig kan worden aangemerkt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1fe39bfd57655b6307c718e33cde2b574cb8b0db4d3db04b11735827b7f7ed4d | shasum -a 256