Onder 2.22 Gerechtshof Den Haag 8 mei 2018

Partijen zijn het erover eens dat op de arbeidspositie van [appellant] de zogeheten 30%-regeling van toepassing was van art. 9 lid 1 van het Uitvoeringsbesluit loonbelasting 1965 betreffende vrije vergoedingen voor en vrije verstrekkingen ter voorkoming van extraterritoriale kosten. [appellant] heeft vooropgesteld dat de transitievergoeding een op basis van bruto looncomponenten berekend brutobedrag betreft en betoogd dat de commissiebetalingen waarop Tibco blijkens zijn loonspecificaties 30% in mindering heeft gebracht, dus moeten worden ‘teruggerekend’ naar de daadwerkelijke aanspraak door de bedragen van de commissiebetalingen te delen door 0,7. Tibco heeft daartegen aangevoerd dat uit het (tot augustus 2013 geldende) Besluit van 21 oktober 2005 van de staatsecretaris van Financiën (productie 6 bij incidenteel beroepschrift en verweerschrift in hoger beroep) volgt dat de 30%-regeling werd toegekend als een onbelaste kostenvergoeding voor het als buitenlander in Nederland wonen. Daarnaast heeft Tibco een door [appellant] en namens Tibco ondertekende overeenkomst (verklaring) van 21 december 2007 overgelegd (productie 7 bij incidenteel beroepschrift en verweerschrift in hoger beroep) waaruit volgens haar blijkt dat [appellant] ermee akkoord is gegaan dat zijn loon en commissies met 30% worden verlaagd onder gelijktijdige toekenning van een onbelaste vergoeding overeenkomstig (de tekst van het antwoord op vraag 18 in) het Besluit van 21 oktober 2005. [appellant] heeft dit – door Tibco ook in eerste aanleg ingenomen, maar met andere stukken onderbouwde (verweerschrift, onder 4.12) – standpunt niet (gemotiveerd) weersproken. Bovendien betreft de 30%-regeling een regeling voor de vergoeding van onkosten en dergelijke vergoedingen hoeven in beginsel niet te worden meegenomen bij de berekening van de transitievergoeding, terwijl noch in het Besluit noch in de Regeling aanknopingspunten kunnen worden gevonden voor de stelling van [appellant] dat het bruto loon met de ingevolge de 30%-regeling toegekende kostenvergoeding moet worden vermeerderd. [appellant] heeft verder niet betwist de stelling van Tibco dat indien de commissiebedragen niet op de door hem voorgestelde wijze worden opgehoogd, in zijn berekening over de door hem vastgestelde periode conform het Besluit een totaal commissiebedrag van € 248.878,87 resteert (verweerschrift, onder 4.12). Het hof zal daarom van dit bedrag uitgaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d462fef97d5b5b7196739fb04cb0be9a3fc9934313cf0339d1fb7dc7d81360b | shasum -a 256