Alinea 195 Gerechtshof Den Haag 6 april 2018

De verdachte is door onderzoekers van het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie (verder: NIFP) onderzocht en daartoe geobserveerd in het Pieter Baan Centrum. Uit de daaruit volgende Rapportage pro Justitia van 9 februari 2018 blijkt het volgende. De verdachte heeft niet meegewerkt aan het onderzoek. De onderzoekers hebben niet de indruk dat de weigerende houding van de verdachte is voortgekomen uit psychotische symptomen of andere psychopathologische beelden. Hij heeft slechts korte gesprekken gevoerd met de onderzoekers en daarbij geen gelegenheid gegeven tot het stellen van verdiepende en/of explorerende vragen. Hij heeft geen psychologisch testonderzoek toegestaan en zich evenmin laten onderzoeken door de huisarts en/of de neuroloog. Aan de milieuonderzoeker heeft de verdachte geen toestemming gegeven voor het opvragen van informatie en (primaire) referenten hebben geen informatie verstrekt. Uit de beschikbare (justitiële) informatie blijkt dat de verdachte in het verleden werd behandeld voor psychotische symptomen. De vader van de verdachte verklaarde bij de politie dat bij de verdachte vanaf het elfde levensjaar sprake was van psychotische problematiek (horen van stemmen) en mogelijk ook depressiviteit. De verdachte was van 23 mei 2015 tot en met 27 februari 2016 opgenomen bij FPA Palier en aldaar werd de diagnose ‘Psychose NAO’ gesteld. Overigens zou de verdachte later ten overstaan van de reclassering verklaren dat hij tijdens de opname bij Palier psychotische symptomen had gesimuleerd. Door de weigerende houding van de verdachte hebben de onderzoekers zich geen gedegen beeld kunnen vormen van zijn psychiatrische voorgeschiedenis. Het blijft dan ook onduidelijk of (en zo ja, in welke mate) in het verleden gedurende periodes sprake is geweest van psychotische problematiek en wat de invloed van de eventuele symptomen is geweest op het functioneren en handelen van de verdachte. Ditzelfde kan worden gesteld over de eventuele stemmingsproblematiek. Uit de stukken komt naar voren dat de ouders van de verdachte hem als somber hebben omschreven, maar een eventuele sombere stemming rondom de periode van de ten laste gelegde feiten kon door zijn weigerende houding niet worden onderzocht. De algehele presentatie en het activiteitenniveau van de verdachte gedurende de observatieperiode zijn niet verdacht voor een (actuele) psychiatrische stoornis in engere zin, zoals een stemmings-, angst- en/of psychotische stoornis. Door de weigerende houding die de verdachte heeft aangenomen is feitelijk geen zicht verkregen op zijn interne gedachte- en belevingswereld. Er kan dan ook worden gesteld dat het niet mogelijk is een conclusief beeld te vormen van zijn persoonlijkheid, evenals van eventuele kwetsbaarheden (bijvoorbeeld ten aanzien van beïnvloedbaarheid, agressieregulatie, frustratietolerantie, emotionele stabiliteit, krenkbaarheid en de gewetensfuncties) en/of eventuele beschermende factoren. Ten slotte heeft er geen intelligentieonderzoek kunnen plaatsvinden. Op basis van de mate van zelfredzaamheid en algehele presentatie wordt op voorhand echter geen invaliderende intellectuele beperking verondersteld. Concluderend kunnen - door de beschreven beperkingen van het onderzoek - een ziekelijke stoornis en/of een gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens niet worden aangetoond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a42dcd99dee3e272b42472b8f2b1d60cd9ea6f96b0f689b161dffd207b5c0ba0 | shasum -a 256