Alinea 32 Gerechtshof Den Haag 26 april 2018

Voorts overweegt het hof nog het navolgende. In het arrest van 25 september 2001 heeft de Hoge Raad geoordeeld dat wijziging van de ontnemingsvordering overeenkomstig artikel 511d, eerste lid, Sv in verbinding met artikel 313 Sv slechts haar begrenzing vindt in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht (ECLI:NL:HR:2001:ZD2770). De advocaat-generaal bij de Hoge Raad heeft in zijn conclusie voor dat arrest opgemerkt dat bij de beoordeling van de toelaatbaarheid van een wijziging van de ontnemingsvordering in aanmerking dient te worden genomen of door die wijziging de band met de vervolging in de hoofdzaak, waarvan de behandeling van de ontnemingsvordering immers een sequeel is, niet wordt verbroken (onder 3.8). In de onderhavige zaak is bij inleidende dagvaarding aan de veroordeelde onder meer naast faillissementsfraude ook omkoping ten laste gelegd. De veroordeling van de veroordeelde in de strafzaak bij arrest van dit hof van 30 juni 2015 is gebaseerd op een feit (kort gezegd: omkoping) dat reeds bij inleidende dagvaarding aan de veroordeelde ten laste was gelegd. Het hof is dan ook van oordeel dat door de aanvulling op het ontnemingsdossier van 15 maart 2016, waarbij de berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel niet meer uitsluitend is gebaseerd op faillissementsfraude, maar mede is gebaseerd op omkoping, de band met de hoofdzaak niet is verbroken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/255192dbb509808f653fcabde2dee9330cc023e87cee67f5f93218aa6e210945 | shasum -a 256