Onder 6.2.5 Gerechtshof Den Haag 30 april 2019

In dit verband is nog van belang - als kanttekening bij het toepassen van Rome II op de buitencontractuele vorderingen - dat de in de Rome I en II-verordeningen gebezigde begrippen ‘verbintenis uit overeenkomst’ en ‘niet-contractuele verbintenis’ autonoom dienen te worden uitgelegd. Als verbintenissen uit overeenkomst zijn aan te merken alle verbintenissen die hun grondslag vinden in de overeenkomst waarvan de niet-nakoming wordt aangevoerd ter ondersteuning van de vordering van verzoeker/eiser. Dat degene die wordt aangesproken niet zelf partij is bij die overeenkomst betekent niet dat de tegen hem gerichte vordering niet kan kwalificeren als verbintenis uit overeenkomst; vergelijk de in artikel 7, lid 1, onder a, Brussel I bis -Verordening neergelegde bijzondere bevoegdheidsregel voor verbintenissen uit overeenkomst, die op de grondslag van de vordering berust en niet op de identiteit van partijen. Toegevoegd wordt verder dat weliswaar voor enkele vorderingen een buitencontractuele grondslag is aangevoerd, maar dat diezelfde vorderingen, voor zover zij al daadwerkelijk als niet-contractueel kwalificeren, in vorenbedoelde zin zijn voorzien van een contractuele basis. Ook dat relativeert het belang van het debat over het toepasselijke recht met betrekking tot de niet-contractuele vorderingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4a1391f460d0234d5a03f35c614612eac13dc2dff8f73dfd3fd14db0da7184db | shasum -a 256