Onder 2.12. Gerechtshof Den Haag 6 augustus 2019

30. Visio heeft niet betwist dat zij geen actie heeft ondernomen voor re-integratie in het tweede spoor. Gelet op de ernstig verstoorde arbeidsrelatie, die naar het hof begrijpt in de visie van Visio ook al na het eerste ziektejaar meebracht dat herplaatsing/re-integratie van [verzoekster] binnen Visio niet meer mogelijk was, is de kans zeker aanwezig dat het UWV zou hebben geoordeeld dat Visio tekort is geschoten ten aanzien van de tweede spoor re-integratie en, zoals [verzoekster] heeft gesteld, een loonsanctie zou hebben opgelegd. Uitgangspunt is dat de werkgever na het eerste ziektejaar (vrijwel) altijd (ook) een adequaat tweede spoortraject moet opstarten en het UWV bij gebreke daarvan een loonsanctie oplegt. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep kan re-integratie in het tweede spoor slechts achterwege blijven als er concreet perspectief bestaat op hervatting in het eigen bedrijf (CRvB 18 november 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BK3713). Dat Visio destijds in de veronderstelling verkeerde dat [verzoekster] niet arbeidsongeschikt was en daarbij is afgegaan op de adviezen van de bedrijfsarts, komt in de regel voor rekening en risico van de werkgever en kan er niet toe leiden dat het UWV geen sanctie oplegt (CRvB 29 september 2009, CRvB ECLI:NL:CRVB:2009:BN8678). Als een loonsanctie wordt opgelegd, dan is dat altijd voor de duur van een jaar (met de mogelijkheid van bekorting indien alsnog aan de re-integratieverplichtingen is voldaan). Het opzegverbod bij ziekte wordt met dezelfde duur verlengd (art. 7:670 lid 11 sub c BW). In het scenario van een loonsanctie is zeer wel denkbaar dat de arbeidsovereenkomst (en de loondoorbetalingsverplichting) na 19 oktober 2019 zou hebben voortgeduurd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eebcdb032dde20980ad609d9a2837dd30d5ad8a234a674ea0c5e3f2e71589684 | shasum -a 256