Alinea 43 Gerechtshof Den Haag 3 september 2019

16. De Politie heeft aangevoerd dat de Wpg niet verplicht tot het verstrekken van afschriften zodat deze wet geen recht geeft op het verstrekken van afschriften. Omdat de Wpg een lex specialis is, die voorrang heeft op artikel 843a Rv, kan het verstrekkingenregime van de Wpg niet worden doorkruist door het op dit artikel gebaseerde verzoek. Nu de Wpg geen grondslag biedt voor de gewenste verstrekking is die grondslag er niet. De mogelijkheden die er zijn voor verstrekking van politiegegevens zijn geregeld in de Wpg en nergens anders. De vraag of in een concreet geval recht bestaat op de gewenste verstrekking, moet dus aan de hand van de Wpg worden beantwoord. Daarbij is van belang dat de Wpg een geheimhoudingsplicht voor de Politie behelst. Daarop kan alleen in de gevallen waarin de Wpg voorziet een uitzondering worden gemaakt. De Wpg heeft op het punt van de kennisneming van politiegegevens dus wel degelijk exclusieve werking. Volgens vaste rechtspraak bestaan de voormalige Wet bescherming persoonsgegevens (hierna: Wbp (oud)) en artikel 843a Rv naast elkaar en kunnen zij in eenzelfde casus tot een andere uitkomst leiden. Dat geldt echter niet voor de relatie tussen de Wpg en artikel 843a Rv. De Wpg bevat een exclusieve regeling voor het al dan niet kennisnemen en verstrekken van politiegegevens en heeft derhalve wel degelijk het karakter van een lex specialis. [appellant] c.s. had beroep moeten instellen bij de bestuursrechter. In die procedure had aan de orde kunnen komen of artikel 25 Wpg beperkt of ruim moet worden uitgelegd. Dit heeft wel degelijk te gelden als een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang. Dat [appellant] c.s. daarmee wellicht niet het door hem beoogde doel kon bereiken, is geen reden om de rechtsgang te diskwalificeren als niet met voldoende waarborgen omkleed.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cccd0f4fc54941514ebc48cf5823422c34132d8f65f70a6043f12bb6a464323b | shasum -a 256