Onder 2.6 Gerechtshof Den Haag 17 december 2019

[appellant] voert aan dat het feit dat de Staat om de voorlopige aanhouding (en uitlevering) van [appellant] heeft verzocht en de Indiase autoriteiten aan dat verzoek gevolg hebben gegeven, voldoende is om te concluderen dat [appellant] (in ieder geval in zoverre) ressorteerde onder de rechtsmacht van de Staat. Dat betoog wordt verworpen, ook indien ervan wordt uitgegaan dat India op grond van een verdrag met Nederland tot uitlevering verplicht was. De huidige situatie staat immers ver af van de gevallen waarin het EHRM een uitzondering heeft willen aanvaarden op de hoofdregel dat de rechtsmacht bedoeld in art. 1 EVRM samenvalt met het grondgebied van de desbetreffende staat. Anders dan [appellant] aanvoert is zijn situatie ook niet vergelijkbaar met het geval dat een partij bij het EVRM moet beslissen over de uitlevering van een op zijn grondgebied verblijvende persoon en daarbij rekening moet houden met mogelijke mensenrechtenschendingen in het verzoekende land. In dit laatste geval bevindt de uit te leveren persoon zich immers binnen de rechtsmacht van de aangezochte staat, terwijl dat bij [appellant] juist niet het geval was. Integendeel, het feit dat de Staat om de uitlevering van [appellant] verzocht teneinde hem in Nederland te kunnen vervolgen, impliceert dat [appellant] vóór uitlevering niet onder zijn rechtsmacht ressorteerde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f787ecb9f5c231ea60d01988132bb21f0af6e3cbd4166747b4474fe9b8513832 | shasum -a 256