Onder 4.1 Gerechtshof Den Haag 24 december 2019

In het bestreden vonnis heeft de rechtbank onder meer, zeer kort gezegd, als volgt geoordeeld. Deze procedure gaat niet over de vraag of materieel Unierecht is geschonden (die vraag was aan de orde in de procedure bij het CBb) en ook niet over de vraag of artikel 7 Pensioenrichtlijn een open norm is (dat is niet in geschil). Deze procedure betreft de vraag of de CBb-uitspraak onrechtmatig is jegens GSFS doordat het CBb, ongemotiveerd, geen prejudiciële vragen heeft gesteld. Het HvJ EU heeft het toetsingskader voor de beoordeling hiervan gegeven in het Köbler-arrest (dat is het arrest van 30 september 2003, C-224/01, ECLI:EU:C:2003:513). Het stellen van prejudiciële vragen is uitsluitend een zaak van de rechter aan wie het geschil is voorgelegd; artikel 267 VWEU strekt er niet toe particulieren (afdwingbare) rechten toe te kennen. Daarnaast is er is in deze zaak geen voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht. Rekening houdend met alle kenmerkende elementen van de aan het CBb voorgelegde situatie, heeft het CBb het toepasselijke recht niet kennelijk, overduidelijk, geschonden. Dit geldt vooral, omdat artikel 7 Pensioenrichtlijn een open norm bevat (zodat aan het CBb beoordelingsmarge is toegekend), er geen jurisprudentie is die het CBb dwong tot het stellen van vragen en voorts de invulling van de norm gelet op de voorliggende feiten niet verhelderd hoefde te worden. Het CBb hoefde in de gegeven situatie, waarin GSFS niet om een prejudiciële verwijzing heeft verzocht, ook niet te motiveren waarom het geen prejudiciële vragen heeft gesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2fe4bd8feb120c7c188d2771b1883d9d0832114565bd5ccd57a3fb923e66e9e7 | shasum -a 256