Onder 7.5 Gerechtshof Den Haag 15 februari 2019

15. Vaststaat dat [ [A] ] bestuurder en voor 99 procent middellijk aandeelhouder is van [belanghebbende] en dat [ [B] ] en [ [E] ] niet bij [belanghebbende] in dienst zijn, maar wel werkzaamheden verrichten voor en/of diensten verlenen aan [belanghebbende]. Bij het bespreken van de conceptjaarstukken heeft [ [E] ] de beide anderen gewezen op de noodzaak tot het indienen van een suppletieaangifte. Tegenover [de Inspecteur] heeft [ [A] ] meermalen verklaard dat hij niet meer wist waarom dit niet gebeurde en in beroep heeft [belanghebbende] aangevoerd dat het [ [A] ] 'simpelweg is ontschoten' dat er nog een suppletieaangifte moest worden ingediend. De rechtbank acht dit laatste niet aannemelijk. [ [E] ] had immers gewezen op de noodzaak tot het indienen van de suppletieaangifte en heeft dit, naar uit de stukken naar voren komt, bij het bespreken van de jaarstukken over de daaropvolgende jaren steeds herhaald. In zoverre heeft [ [E] ], in tegenstelling tot hetgeen [belanghebbende] heeft aangevoerd, niet (stilzwijgend) ingestemd met het gedurende achtereenvolgende jaren niet doen van een suppletieaangifte, integendeel. Verder heeft [belanghebbende] onder meer aangevoerd dat [ [A] ] ervan uitging dat de suppletieaangifte, volgens de tot 1 januari 2012 geldende regels, binnen vijf jaar moest worden ingediend. Het was [ [A] ] en daarmee [belanghebbende] dus bekend dat een suppletieaangifte moest worden ingediend. Een en ander betekent dat [ [A] ] er bewust vanaf zag de suppletieaangifte in te dienen of daartoe opdracht te geven. Dit brengt de rechtbank tot het oordeel dat het aan opzet van [ [A] ] is te wijten dat geen suppletieaangifte is ingediend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e51f489ea08bd8f5aa960d81dce81f5f2299c799d643b442b7bfde9f972da20 | shasum -a 256