Onder 4.4 Gerechtshof Den Haag 12 maart 2019

[appellant] heeft bij dagvaarding van 11 oktober 2012 onder meer een vordering uit hoofde van kennelijk onredelijk ontslag (artikel 7:681 BW (oud)) ingesteld en een schadevergoeding van [de Stichting] gevorderd. In de kennelijk onredelijk ontslagprocedure heeft [appellant] bij brief van 8 maart 2013 ten behoeve van de comparitie van partijen op 19 maart 2013 als productie 24b, ter vervanging van productie 24, een gecorrigeerde en aangevulde schadeberekening met onderliggende stukken ingediend (productie H1 bij de memorie van grieven), waarbij de totale schade is berekend op € 2.703.948,00. Deze productie bevat een nadere specificatie van de door [appellant] gevorderde schadeposten. Onder D) is in het schadeoverzicht een bedrag van € 33.145,00 als schadepost terzake ‘verlofuren tegoed CAO VO van april 2008 tot en met juni 2010’ opgenomen. Dit wordt nader gespecificeerd achter Bijlage D Het hof is van oordeel dat uit de specificatie van de schade kan worden afgeleid dat de vergoeding voor niet genoten vakantiedagen onderdeel was van de totale, uit hoofde van kennelijk onredelijk ontslag, gevorderde schadevergoeding. Dat de loonvordering bij de inleidende dagvaarding van 11 oktober 2012 niet als aparte vordering is ingesteld en in het petitum niet apart is opgenomen doet hieraan niet af, nu het voor [de Stichting] op grond van de schadeberekening redelijkerwijs voldoende duidelijk had kunnen zijn dat [appellant] aanspraak maakte op betaling van niet genoten vakantiedagen. Met het instellen van de rechtsvordering op 11 oktober 2012, derhalve binnen een periode van vijf jaar na 30 juni 2010, is de verjaring van de loonvordering tijdig gestuit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b5e5083960dd31d3f25eacca5700ff2941f19526ec1eb644eb2724ca12a62c48 | shasum -a 256