Onder 1.27 Gerechtshof Den Haag 7 juli 2020

Met deze stellingen verliest [appellant] echter uit het oog dat het [geïntimeerde 1] c.s. niet alleen te doen is om het uitzicht vanaf de balkons maar dat zij zich ook erop hebben beroepen dat [appellant] in strijd handelt met het exclusieve gebruiksrecht van [geïntimeerde 1] c.s. op het plat. Ook als de grief op dit punt zou slagen, blijft gelden dat de rechtbank in r.o. 4.41 van het bestreden vonnis heeft geoordeeld dat [appellant] inbreuk maakt op het gebruiksrecht van het plat, reden waarom de balkonconstructie (eveneens) verwijderd moet worden. Tegen dat oordeel op zichzelf heeft [appellant] geen grieven gericht zodat het hof daar vanuit moet gaan. Wel heeft [appellant] in dat verband gesteld dat sprake is van misbruik van recht omdat [geïntimeerde 1] c.s. het plat nooit hebben gebruikt. Het hof volgt dat betoog niet: de omstandigheid dat (de huurders van) [geïntimeerde 1] c.s. het plat nooit hebben gebruikt geeft [appellant] nog niet zonder meer het recht dat exclusieve gebruiksrecht te doorkruisen. Ten overvloede merkt het hof nog op dat art. 5:50 BW ruim moet worden uitgelegd in die zin dat deze bepaling ook ziet op de situatie (zoals hier) waarbij sprake is van balkons die over de erfgrens hangen. Tot slot geldt dat de vordering tot verwijdering ook toewijsbaar is op grond van de splitsingsakte jo. art. 5:108 BW nu sprake is van een wijziging in de bouw of inrichting van de bouw. De grieven I, III en IV in het principaal appel falen dan ook.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf145ef2807e726387fc670df50b1b934ee57bd742612bcde4fe911dafe9c246 | shasum -a 256