Onder 3.21 Gerechtshof Den Haag 24 januari 2020

[Y1] heeft op dit punt aangevoerd dat [X] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door (i) het faciliteren van de financiële misstanden door [B (alg.dir.2)] en (ii) het ten laste van de [Y1] -vennootschappen laten komen van privé-kosten van [X] terwijl het zakelijke karakter daarvan ontbrak; het gaat daarbij om het uitlenen van zijn tankpas, declareren van diners en parkeerkosten, alsook onterechte deelname aan het fietsenplan. Het onder (i) genoemde verwijt niet kan slagen, nu uit ro. 3.6 e.v. volgt dat niet is komen vast te staan dat [X] heeft samengespannen met [B (alg.dir.2)] , en het hof verder heeft geoordeeld dat op [X] geen financiële controleplicht rustte. Het onder (ii) genoemde verwijt ziet op de gestelde – en door [X] gemotiveerd weersproken – zelfverrijking door prive-kosten ten laste van [Y1] te laten komen. Het hof overweegt op dat punt dat die gestelde feiten en omstandigheden niet evident als ernstig verwijtbaar moeteb worden aangemerkt. De eerste grief in het principaal hoger beroep slaagt dan ook. Nu de uitzonderingsgrond van art. 7:673 lid 7, aanhef en onder c, BW hier niet van toepassing is en ook niet van een andere uitzonderingsgrond is gebleken, is [Y1] aan [X] een transitievergoeding verschuldigd. Over de hoogte daarvan verschillen partijen van mening.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/14fd86e100ec93b96df394e29a783533d055309f8ec016f1ecee3512dfaad9ca | shasum -a 256