Onder 7.5 Gerechtshof Den Haag 21 juli 2020

[geïntimeerde] heeft inderdaad gewezen op het verblijvingsbeding in zowel de maatschapsovereenkomsten uit 1999 als in die uit 2003. Een verblijvingsbeding heeft echter slechts obligatoire werking en vergt, zoals reeds aangeduid, om goederenrechtelijke werking te verkrijgen, levering op dezelfde wijze als deze voor overdracht is voorgeschreven (art. 3:186 lid 1 BW). Voor levering van vorderingen (zoals in het onderhavige geval: de vordering op [appellant] ) is, zo volgt uit artikel 3:94 BW, een akte van cessie nodig en mededeling daarvan aan de schuldenaar. Dat bij of na uittreding van een maat ooit aan [appellant] een dergelijk mededeling is gedaan ter zake van de in geding zijnde vordering is niet gesteld. Uit de omstandigheid dat [appellant] heeft getracht met [geïntimeerde] tot overeenstemming te komen, kan – anders dan [geïntimeerde] kennelijk meent – niet worden afgeleid dat een dergelijke mededeling is gedaan, nog daargelaten dat die in verband met de werking van artikel 35 lid 1 van de Faillissementswet in elk geval geen effect kan hebben gesorteerd voor het aandeel van Barracuda.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9d401b010be8bb191fc2a65ce3b0eb90e3648185a7c98e9ca9354d37bc3da011 | shasum -a 256