Onder 7.8 Gerechtshof Den Haag 21 juli 2020

De vraag is dus welke maten of ex-maten aan de toewijzing in het Arrest een titel kunnen ontlenen, gegeven het uitgangspunt dat een rechtsvordering ten behoeve of ten laste van een maatschap (bij gebreke van rechtspersoonlijkheid van de maatschap) in wezen een rechtsvordering is door of tegen de gezamenlijke maten. Daar het hof in rov. 1 van het Arrest heeft vastgesteld dat de in het tussenvonnis van 8 december 2010 vastgestelde feiten niet ter discussie staan, vormt rov. 2.1 van dat tussenvonnis – bij gebreke van andere handvatten in het dossier – voorshands een belangrijke aanwijzing dat de in het Arrest bedoelde maatschappen, volgens dat Arrest, ten tijde van die procedure alleen bestonden uit Hassel en Barracuda. Dit geldt te meer omdat de rechtsvordering uit bestuurdersaansprakelijkheid was ingesteld door de Maatschappen 1999, Hassel en Barracuda. Het is immers niet ongebruikelijk dat een maatschap een rechtsvordering instelt op eigen naam en daarnaast op naam van de maten. Deze mogelijkheid is gesanctioneerd door de Hoge Raad in HR 15 maart 2013, ECLI:NL:HR:2013:BY7840, NJ 2013/290. De omstandigheid dat [geïntimeerde] in de thans aan de orde zijnde procedure ter zitting bij het hof heeft verklaard dat Hassel al in 2002 was uitgetreden, doet aan het voorgaande niet af. In de bestuursaansprakelijkheidsprocedure stond immers tussen partijen vast dat Hassel en Barracuda na het uittreden van De Diemsche Beuck op 31 december 2007 de enig overgebleven maten waren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9d401b010be8bb191fc2a65ce3b0eb90e3648185a7c98e9ca9354d37bc3da011 | shasum -a 256