Alinea 23 Gerechtshof Den Haag 6 juli 2020

4. Het hof ziet aanleiding eerst een opmerking te maken naar aanleiding van het hiervoor geciteerde (in hoger beroep bestreden) gedeelte van het dictum. In verband met het verstrijken van de reguliere looptijd van de schuldsaneringsregeling stond de rechtbank in deze zaak voor de vraag of [appellante] de zogenoemde ‘schone lei’ kan verkrijgen. Kort samengevat zit de wettelijke regeling op dit punt aldus in elkaar dat de schuldenaar die schone lei aan het einde van de looptijd alleen kan worden onthouden, indien de rechter vaststelt dat hij of zij toerekenbaar is tekort geschoten in de nakoming van een of meer uit de regeling voortvloeiende verplichtingen en daarbij geen toepassing geeft aan art. 354 lid 2 Fw. In dat geval – en, zoals hierna nog aan de orde zal komen, alleen in dat geval – kan de rechter echter besluiten om, in plaats van het onthouden van de schone lei, de looptijd van de schuldsaneringsregeling te verlengen (vgl. HR 30 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1203). Een dergelijke verlenging, die ertoe strekt de schuldenaar de kans te geven de geconstateerde tekortkomingen te herstellen of te compenseren en aldus alsnog de schone lei te verwerven, brengt mee dat de rechter de (definitieve) uitspraak van artikel 354 lid 1 Fw eerst aan het einde van die verlengde looptijd kan doen. Gelet hierop acht het hof dan ook niet juist en in elk geval ongelukkig dat de rechtbank zich in het dictum niet heeft beperkt tot de beslissing dat de looptijd van de regeling met vier maanden wordt verlengd (wat de eigenlijke beslissing is) maar ook zonder enig voorbehoud heeft uitgesproken dat [appellante] toerekenbaar te kort is geschoten in de nakoming van de afdrachtverplichting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8fcbbbd1c85f85f2782036d481b6f26575b47cc0f5d58e9c80a9a337d3b3cbb8 | shasum -a 256