Onder 1.7 Gerechtshof Den Haag 13 oktober 2020

13. Het hof overweegt als volgt. [werknemer] grondt zijn aanspraak op art. 7:668 lid 1 BW, waarin is bepaald dat de werkgever de werknemer uiterlijk een maand voor het verstrijken van de overeengekomen bepaalde tijd schriftelijk dient te informeren over het al dan niet voortzetten van het tijdelijke dienstverband. Uit de totstandkomingsgeschiedenis van deze bepaling volgt dat deze informatieverplichting ertoe dient zeker te stellen dat de werknemer tijdig op de hoogte is van de bedoelingen van de werkgever ten aanzien van het al dan niet voortzetten van de arbeidsrelatie, zodat daarover geen misverstand kan bestaan en de werknemer in de gevallen waarin dit nodig is tijdig op zoek kan gaan naar ander werk. De eis dat dit schriftelijk dient te geschieden is van dwingend recht en dient als waarborg om discussies achteraf – zoals die in deze zaak – over al dan niet mondeling gedane mededelingen te voorkomen (vgl. Kamerstukken II, 2013/14, 33818, nr. 3 p. 20-21 Kamerstukken I, 2013/14, 33818, C, p. 79). Wat betreft de bewijslastverdeling geldt het volgende. De werknemer zal moeten stellen dat er niet (tijdig) is aangezegd. Vervolgens zal de werkgever moeten bewijzen dat hij de aanzegging daadwerkelijk en tijdig heeft gedaan. In de wetsgeschiedenis is te lezen dat aangezien een aanzegging schriftelijk moet plaatsvinden, een werkgever er wijs aan doet om de aanzegging schriftelijk te versturen (vgl. Kamerstukken 2013/14, 33818, nr. 7 (Nota naar aanleiding van het Verslag), p. 36).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea62817d730bbad24d57feadc2050ffb0dfe55bc3bf39a1ea719bc02ea54f200 | shasum -a 256