Onder 4.11 Gerechtshof Den Haag 13 oktober 2020

Ten slotte heeft [appellant] eerst ter pleidooizitting in hoger beroep nog een aantal bezwaren tegen de bestreden vonnissen geformuleerd (o.a. dat de rechtbank op de stoel van de strafrechter is gaan zitten, dat het vonnis strekt zich uitstrekt ten behoeve van personen die geen partij zijn in de procedure, dat de opgelegde dwangsom te hoog is terwijl geen toetsing plaatsvindt van de rechtmatigheid van de uitlatingen, dat [X] in zijn brief van 19 juli 2016 geschreven dat hij [appellant] ‘er niet van kan weerhouden om naar deze toezichthouders te gaan’). Deze nieuwe bezwaren zijn te laat gedaan en daarmee in strijd met een goede procesorde. Het hof laat deze bezwaren daarom buiten beschouwing. Anders dan [appellant] heeft betoogd, heeft de kantonrechter niet (in strijd met art. 24 Rv) in het dictum van het vonnis van 24 oktober 2018 meer toegewezen dan in het petitum door SRK was gevorderd. SRK heeft primair een verbod voor onbepaalde tijd gevorderd en (meer) subsidiair een verbod voor een periode van 5 jaar of nog korter. De toewijzing van het primair gevorderde verbod voor onbepaalde tijd gaat daarom niet verder dan hetgeen gevorderd was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b1e38832c3125f5bd9975f52a3d75b8f6cf58ce2234c889406bca5075e9e5490 | shasum -a 256