Onder 3.6 Gerechtshof Den Haag 15 december 2020

KPN richt zich met haar principale grieven tegen het oordeel van de rechtbank dat dat het geval is. De door Telecom Vastgoed gebruikte constructie denatureert naar de mening van KPN het recht van vruchtgebruik op ontoelaatbare wijze. Zij wijst er daartoe op dat de constructie niet binnen het doelbereik van een recht van vruchtgebruik past. De kern van vruchtgebruik is het recht om goederen die aan een ander toebehoren te gebruiken en daarvan de vruchten te genieten. De essentie is dus het verschaffen van het genot en de vruchten van een zaak. Een tegenprestatie (koopsom) past daarbij niet. Vruchtgebruik heeft van oudsher vooral maatschappelijke betekenis in erfrechtelijke casus. Met de in 1992 ingevoerde mogelijkheden tot vervreemding en vertering is niet beoogd deze essentie te wijzigen. Deze wijziging vormde slechts een aanpassing aan de veranderende maatschappelijke context, waarin niet langer alleen het in stand houden van het familievermogen centraal stond, maar ook de behoefte was ontstaan aan het verzorgd achterlaten van de vruchtgebruiker. Dit is iets heel anders dan door Telecom Vastgoed kennelijk met het vestigen van vruchtgebruik wordt beoogd: een faillissement-bestendige cessie van toekomstige vorderingen in het kader van een soort non-recourse loan . Dit is volgens KPN relevant omdat partijen weliswaar binnen de contouren van het vruchtgebruik de vrijheid hebben om de rechtsverhouding naar eigen inzicht in te richten, maar zij daar niet buiten kunnen treden. KPN meent voorts dat van vruchtgebruik geen sprake kan zijn, omdat niet aan de wettelijke vereisten voor vruchtgebruik is voldaan. Zij wijst er onder meer op dat het niet mogelijk is dat het goed waar het vruchtgebruik op rust en de vrucht samenvallen, terwijl dit blijkens de Akten wel het geval is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fd7cecb22354a865c4848b4c7f3671c617c1f3966bd234c5e9b54f95d9a92a64 | shasum -a 256