Onder 4.6 Gerechtshof Den Haag 15 december 2020

Daarbij komt dat blijkens het bepaalde in artikel 3:9 BW onder (burgerlijke) vruchten moet worden verstaan, rechten die volgens verkeersopvatting als vruchten van goederen worden aangemerkt. Volgens (eenduidige) verkeersopvatting gelden huurpenningen (waaronder hier dus tevens verstaan: retributies) van een onroerende zaak als vrucht van de onroerende zaak. Dit impliceert naar het oordeel van het hof dat huurpenningen niet (ook) kunnen worden aangemerkt als vruchten van het vorderingsrecht. Het is immers niet goed denkbaar dat huurpenningen zowel de vrucht zijn van de onroerende zaak als van het vorderingsrecht. Het is het een of het ander. Naar het oordeel van het hof staat het partijen daarom niet vrij – met een beroep op artikel 3:216 BW – te bepalen dat de huurpenningen van een onroerende zaak zijn aan te merken als vruchten van een vorderingsrecht op die huurpenningen. De bevoegdheid van artikel 3:216 BW is immers in het leven geroepen met het oog op situaties waarover gelet op de verkeersopvatting onzekerheid kan bestaan. Van een dergelijke onzekerheid is ten aanzien van huurpenningen (zie hiervoor) geen sprake. Daar vruchtgebruik een beperkt recht is, kan aan vrucht geen andere inhoud worden gegeven dan volgt uit de toepasselijke wettelijke bepalingen (vgl. HR 16 maart 1977, ECLI:HR:1977:AC5907 waarin de Hoge Raad ten aanzien van erfpacht – eveneens een beperkt recht – oordeelde dat partijen vrij zijn om hun erfpachtverhouding naar eigen goeddunken te regelen, mits zij maar niet in strijd komen met het wezen van het erfpachtrecht).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fd7cecb22354a865c4848b4c7f3671c617c1f3966bd234c5e9b54f95d9a92a64 | shasum -a 256