Alinea 89 Gerechtshof Den Haag 9 december 2020

26. Het hof overweegt als volgt. Gelet op de gewone verblijfplaats van partijen in Nederland acht het hof zich bevoegd om met toepassing van Nederlands recht te oordelen over de partneralimentatie. Met de rechtbank is het hof van oordeel dat de door de vrouw verzochte bijdrage van de man niet onredelijk is gelet op de grote welstand van partijen gedurende het huwelijk, de lange duur van het huwelijk en het feit dat de vrouw voor het gezin zorgde terwijl de man fulltime werkte. De man heeft de posten op de door de vrouw overgelegde behoeftelijst als zodanig niet betwist; hij heeft slechts in algemene termen gesteld dat hij de laatste jaren over minder inkomen beschikt. Voorts is het hof van oordeel dat het op de weg van de man had gelegen om zijn stellingen ten aanzien van zijn inkomsten, pensioen en vermogen deugdelijk, met relevante en volledige stukken te onderbouwen. De man heeft dit ook in hoger beroep nagelaten; hij heeft slechts een aantal – Nederlandse – aangiften en aanslagen IB in het geding gebracht. In deze aangiften is niets opgenomen over het vermogen van de man in Iran, terwijl onweersproken is dat hij onroerende zaken in eigendom heeft in Iran. Ook overigens heeft de man in geen enkel opzicht een begin van inzicht gegeven in de omvang van en het rendement uit zijn vermogen in Iran. Het had op de weg van de man gelegen om inzicht te geven in het aantal woningen/panden dat hij in Iran bezit, de waarde daarvan en de inkomsten die hij daaruit genereert. Nu de man dit niet heeft gedaan, heeft hij zijn gestelde gebrek aan draagkracht onvoldoende onderbouwd. Dit komt voor zijn rekening en risico. Het hof kan bij deze stand van zaken het gestelde gebrek aan draagkracht van de man niet vaststellen. Het hof zal de bestreden beschikking dan ook bekrachtigen voor zover het de vastgestelde partneralimentatie betreft.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4a4e8d88ffe74a1e0e1e8a5ae0b60f31cb043a5e4e9d866c3334643ebdad2bd5 | shasum -a 256