Onder 5.2. [ Gerechtshof Den Haag 10 december 2020

De Heffingsambtenaar] betoogt dat voor een proceskostenveroordeling geen plaats is omdat hier geen sprake is van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Daartoe stelt hij dat [E] [B] vertegenwoordigt, wat weer een onderneming is van [belanghebbende] Beheer B.V. waarvan de echtgenote van [belanghebbende] de directeur is. [De Heffingsambtenaar] acht die situatie vergelijkbaar met een eigen juridische dienst of een tot één en dezelfde groep behorend bedrijf, waarvan de aan een procedure bestede tijd niet als door een derde verleende rechtsbijstand kan worden aangemerkt. De rechtbank volgt [de Heffingsambtenaar] niet in dit betoog, al omdat [belanghebbende] Beheer B.V. een rechtspersoon is die geen partij is in deze procedure en ook geen partij is bij de no-cure-no-payovereenkomst tussen [belanghebbende] en [E] . De rechtbank vindt aannemelijk dat de rechtsbijstand aan [belanghebbende] door een derde wordt verleend, namelijk door [D] . Dat [belanghebbende] en zijn gemachtigde zijn overeengekomen dat [E] alle correspondentie en processtukken zal voeren onder de naam/briefpapier van [B] terwijl dit uit de processtukken niet blijkt, maakt dit niet anders. Het door [de Heffingsambtenaar] aangehaalde artikel 3:61, tweede en derde lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW) en het arrest van de Hoge Raad van 11 maart 2011, ECLI:NL:HR:2011:BN9967, leiden niet tot een ander oordeel. In die zaak ging het om de schijn van volmachtverlening en aansprakelijkheid op grond van artikel 6:170 van het BW, waarbij onbevoegd gebruik was gemaakt van briefpapier. Die situatie doet zich hier niet voor, al omdat het gebruik van bepaald briefpapier is tussen [belanghebbende] en zijn gemachtigde onder punt 4.2 van de no-cure-no-payovereenkomst juist uitdrukkelijk overeengekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f97feb2218d7bdf3a381c6cca56a796ec9bc83f38e89f8c4c1d0ba59f0d2dea9 | shasum -a 256