Alinea 41 Gerechtshof Den Haag 11 december 2020

12. [ Belanghebbende] moet worden toegegeven dat alleen dan sprake is van parkeren in de zin van de Verordening als het doen of laten staan van een motorvoertuig niet ingevolge een wettelijk voorschrift is verboden. De rechtbank is echter van oordeel dat - anders dan [belanghebbende] stelt - het enkele feit dat de auto met (een deel van) één wiel deels op het trottoir stond geparkeerd niet leidt tot de conclusie dat geen sprake is geweest van parkeren in de zin van de Verordening. Uit de tot de gedingstukken behorende foto’s blijkt dat de auto van [belanghebbende] behoudens (een deel van) één wiel geheel geparkeerd stond in een parkeervak. [Belanghebbende] heeft daarmee geparkeerd op een door het college van burgemeester en wethouders aangewezen plaats, hetgeen maakt dat [de Heffingsambtenaar] ter zake van het parkeren bij gebreke van een betaling terecht een naheffingsaanslag heeft opgelegd (vergelijk de uitspraak van Hof Den Haag van 1 mei 2020, ECL1:NL:GHDHA:2020:885). De omstandigheid dat [belanghebbende] tevens heeft gehandeld in strijd met het verbod van artikel 10 van het RVV 1990 doet daar onder de genoemde omstandigheden niet aan af. De vraag of de overheid onder deze omstandigheden een keus kan en moet maken tussen een naheffingsaanslag parkeerbelasting of een bestuurlijke boete in verband met overtreding van een verbod, zoals [de Heffingsambtenaar] betoogt kan onbesproken blijven, reeds omdat geen bestuurlijke boete is opgelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bb438b263b734ebbe65dfd14edbd785d9c7123154d6e09b88be82230b38cf07 | shasum -a 256