Onder 8.5. Gerechtshof Den Haag 25 februari 2020

10. Volgens [appellante] zijn de boetebeschikkingen ten aanzien van de andere auto (eveneens) onrechtmatig (en de daarop gebaseerde incassomaatregelen dus ook), omdat deze beschikkingen niet onherroepelijk waren (memorie van grieven 22), dan wel omdat deze ook zijn vernietigd (schriftelijk pleidooi 10). De Staat betwist dit en stelt dat [appellante] in haar beroep tegen deze beschikkingen niet-ontvankelijk is verklaard. De Staat heeft weliswaar geen beschikking overgelegd waaruit die niet-ontvankelijkverklaring blijkt, maar dat neemt niet weg dat uit hetgeen [appellante], op wie de stelplicht en bewijslast rusten, heeft aangevoerd niet kan worden geconcludeerd dat de boetes ten aanzien van de andere auto onrechtmatig zijn opgelegd. [appellante] heeft niet betwist dat ook deze beschikkingen, conform de wettelijke vereisten, naar haar GBA-adres zijn gestuurd. Mede gelet op hetgeen hierboven onder 8.2. is overwogen, moet worden aangenomen dat zij de beschikkingen dus heeft ontvangen en niet binnen de daardoor geldende termijn beroep heeft aangetekend. Zij heeft dit pas in maart 2014 gedaan. Er is geen stuk overgelegd waaruit blijkt dat de officier van justitie desalniettemin ook déze boetes heeft vernietigd. [appellante] wijst nog op haar brief van 11 maart 2014 (productie C bij schriftelijk pleidooi), maar met de Staat is het hof van oordeel dat uit het ontbreken van een reactie op die brief niet kan worden afgeleid dat de Staat heeft bevestigd dat de boetes ten aanzien van de andere auto onrechtmatig zijn opgelegd. Dit klemt temeer nu [appellante] in haar beroepschrift van 11 maart 2014 alleen ingaat op de boetes ten aanzien van de auto en niet toelicht waarom de boetes ten aanzien van andere auto vernietigd zouden moeten worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ae75acbecbdb7117ff0378ddf4efa71c8819a0dbd3270ff02ea238c32ee0b7d | shasum -a 256