Onder 2.32. Gerechtshof Den Haag 9 juni 2020

Grief 3 in het incidenteel hoger beroep strekt ertoe dat (de rechtbank heeft miskend dat) het persoonlijk karakter van het lidmaatschap en de niet-vrije overdraagbaarheid daarvan (artikel 6 lid 7 van de statuten) maakt dat ook de aanspraken van een lid uit de ledenlening niet overdraagbaar zijn – dat wil zeggen niet zonder regelingen van het bestuur in de zin van voormeld artikel 6 lid 7 van de statuten – en daarom ook in die zin onverpandbaar zijn en waren. Deze grief faalt. Artikel 6 lid 7 van de statuten bepaalt niets over (on)verpandbaarheid. Zoals het hof hiervoor in 2.22 heeft overwogen dient tot uitgangspunt te worden genomen dat een beding dat een vordering in de zin van artikel 3:83 lid 2 BW onoverdraagbaar maakt, niet tevens verpanding daarvan uitsluit, tenzij uit de – naar objectieve maatstaven uit te leggen – formulering daarvan blijkt dat daarmee (ook) onverpandbaarheid (met goederenrechtelijke werking als bedoeld in artikel 3:83 lid 2 BW in verbinding met artikel 3:98 BW) is beoogd. Uit de formulering van artikel 6 lid 7 van de statuten van FloraHolland blijkt een dergelijk oogmerk niet. Het hiervoor in 2.23 overwogene geldt hier dienovereenkomstig. Als er al van zou worden uitgegaan dat de in artikel 6 lid 7 gestipuleerde onoverdraagbaarheid van het lidmaatschap zo moet worden uitgelegd dat hiermee goederenrechtelijke onoverdraagbaarheid van de in dezelfde bepaling genoemde ledenlening is gegeven, dan betekent dat dus niet dat deze ledenlening ook (goederenrechtelijk) onverpandbaar was. Het pandrecht van Rabobank is aan FloraHolland meegedeeld, zodat de beperking van art. 3:239 lid 1 BW niet van toepassing is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/840ccf831871098a6592ea583a4b6d07073dc7ca07aa9ed8f88e633d517fef0e | shasum -a 256