Onder 3.2. Gerechtshof Den Haag 2 februari 2021

[appellant] stelt in appel dat hij inzage wil krijgen in álle beelden van álle genoemde camera’s om bewijs te vergaren van de stelling dat (i) de schutter het wapen op hem heeft gericht en de trekker heeft overgehaald waarbij het wapen weigerde en (ii) dat hij met risico voor eigen leven de levens van twee jonge vrouwen en het leven van een mannelijke passant heeft gered. Zijn belang is niet alleen gelegen in zijn wens om door middel van een artikel 12 Sv.-procedure te bewerkstelligen dat de schutter wordt vervolgd voor poging tot moord met een terroristisch oogmerk, maar ook in de omstandigheid dat hij van plan is tegen de Staat en de Nationale Politie een vordering tot schadevergoeding in te stellen op grond van onrechtmatige daad. Volgens [appellant] hebben zij hem ten onrechte als fantast weggezet. [appellant] stelt dat de familierechercheur die in mei 2019 bij hem op bezoek is geweest meermalen in het bijzijn van zijn vrouw en dochter heeft gezegd dat [appellant] niemand heeft gered en dat [appellant] over die heldendaden zou hallucineren. Verder heeft de Staat tijdens de zitting in kort geding gezegd dat de beweringen van [appellant] over zijn rol tijdens de aanslag niet overeenkomen met de resultaten van het onderzoek. [appellant] stelt dat hij hierdoor psychisch letsel heeft opgelopen zodat hij recht heeft op immateriële schadevergoeding. Bij gelegenheid van het pleidooi in hoger beroep heeft [appellant] daaraan nog toegevoegd dat hij als gevolg van het feit dat aan de schutter slechts bedreiging van [appellant] ten laste is gelegd in plaats van poging moord/doodslag op hem, van de strafrechter minder smartengeld toegewezen heeft gekregen. Een andere benadeelde partij, ten aanzien van wie wel poging moord/doodslag ten laste is gelegd, heeft een hoger bedrag gekregen. [appellant] houdt de Staat ook aansprakelijk voor de daaruit voortvloeiende schade. Daar komt bij, aldus nog steeds [appellant], dat het misdrijf bedreiging niet wordt genoemd in artikel 4:14 Besluit tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen, waardoor de Staat bij niet-betaling door de veroordeelde niet het volledige bedrag aan de benadeelde uitkeert. Aan het verschil in tenlastelegging is dus een incassorisico gekoppeld. Ook met het oog op zijn vordering op de schutter zelf heeft [appellant] belang bij vergaring van bewijs van de stelling dat de schutter op hem wilde schieten, aangezien de strafrechter zijn vordering als benadeelde partij maar ten dele heeft toegewezen. Tot slot wil [appellant] de beelden inzien met het oog op zijn verdere traumaverwerking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f2dfbf8f02700ae2cf2fbddf43c1d65fca9efdc53381f06fbe7b639903d9f3c3 | shasum -a 256