Onder 4.7. Gerechtshof Den Haag 2 februari 2021

Aldus resteert de stelling van [appellant] dat hij er toch belang bij heeft om inzage te krijgen in de beelden uit het voorste deel van het tramstel, ook al is hij niet te zien op die beelden. [appellant] heeft aangevoerd dat het mogelijk is dat op die beelden zichtbaar is dat de schutter het wapen op hem richt, terwijl hij, [appellant], buiten beeld is, maar van [appellant] had mogen worden verwacht dat hij die stelling meer handen en voeten zou hebben gegeven. Aan de hand van de aan hem getoonde en/of ter inzage aangeboden beelden moet hij in staat worden geacht concreet aan te geven op welke moment dit zich zou hebben kunnen voorgedaan. Verder staat vast dat op de in september 2019 aan [appellant] getoonde beelden van camera’s 1, 2 en 5 al te zien is dat de schutter het wapen op hem richt. [appellant] heeft niet gesteld dat zo’n situatie zich twee keer heeft voorgedaan. Een dergelijke stelling zou overigens ook niet sporen met zijn eigen getuigenverklaring op de dag van de aanslag, en evenmin met de in het strafvonnis bewezenverklaarde gang van zaken. Dat de beelden uit het voorste deel nog relevant zouden kunnen zijn voor (het bewijs van) de stelling van [appellant] dat hij twee vrouwelijke passagiers en een mannelijke passant heeft geholpen, is niet onderbouwd en ook niet aannemelijk. Uit de eigen stellingen van [appellant] in deze procedure en uit zijn eigen getuigenverklaring op de dag van de aanslag volgt dat dit zich deels in het achterste gedeelte van het tramstel moet hebben voorgedaan, en verder vooral buiten de tram. Overigens is niet weersproken dat op de in september 2019 aan [appellant] getoonde selectie van beelden reeds te zien is dat [appellant] samen met anderen vlakbij de tram een gewond slachtoffer helpt (zie hierboven: 1.7.).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f2dfbf8f02700ae2cf2fbddf43c1d65fca9efdc53381f06fbe7b639903d9f3c3 | shasum -a 256