Onder 6.6. Gerechtshof Den Haag 25 januari 2022

[appellant] heeft ook aangevoerd dat er “te fors is ingezet op een te zware verdenking” , zonder dat daar grond of aanleiding voor was, en dat dit onzorgvuldig (en dus, zo begrijpt het hof, onrechtmatig) was. Hij heeft daaraan toegevoegd dat hij aldus uitbreiding van de Begaclaim-jurisprudentie bepleit. Het is het hof niet geheel duidelijk wat hij hiermee bedoelt. Zoals hierboven overwogen heeft de Hoge Raad recent nog bevestigd dat alleen ruimte is voor schadevergoeding als aan de a-grond en/of de b-grond is voldaan. Een toepassing van dwangmiddelen in strijd met het beginsel van proportionaliteit kan wel betekenen dat sprake is van een schending van fundamentele vereisten en dat zich daarom een situatie voordoet als bedoeld onder a). Voor zover [appellant] dat bedoelt te betogen, heeft hij ook daarmee echter geen succes. Zoals hierboven is overwogen was sprake van voldoende verdenking van betrokkenheid van [appellant] bij diefstal met geweld en dat is een ernstig misdrijf. [appellant] heeft ook niet gesteld, laat staan onderbouwd, dat geen van de gronden die voor het opleggen van voorlopige hechtenis vereist zijn (onderzoeksgrond, recidivegevaar en zogeheten 12-jaarsgrond) aanwezig waren, nog daargelaten dat de aanwezigheid van (een van) deze gronden door de strafrechter al is vastgesteld en het beginsel van het gesloten stelsel van rechtsmiddelen zich verzet tegen een hernieuwde toetsing daarvan door de civiele rechter.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4d8804fffcd45393e6d60121b93a7e556688a641c28d156be04ced66bf2cc104 | shasum -a 256